Opowiadanie od Lairy

- A co jeśli się nie zgodzi... na pewno się nie zgodzi - mamrotałam zdenerwowana, intensyswnie wpatrując się w oczy mojej nowej przyjaciółki.

- Zobaczymy - powiedziała Lily. uśmiechając sie do mnie delikatnie, jednak niepewnie. - Dora to ja idę...

Jak powiedziała tak zrobiła odchodząc tanecznym krokiem, a ja czekałam niecierpliwie jej wupatrójąc.

Myślałam, że już nie wytrzymam, ale właśnie wtedy podeszła do mnie niespokojnie machajac puszystym ogonem. 

- Nie ma go, więc na razie... możesz zostać u mnie...

- Och, dziękuję, to bardzo miłe z twojej strony, jednak chyba odejdę... nie chcę sprawiać kłopotu...

- Lairo, to naprawde nic wielkiego, w "mojej jaskini są trzy inne i tak na prawde jestem właścicielką tylko jednej, wiec, z checia ci ja udostepnie.

- Jeszcze raz... wielkie  dzięki - szepnęłam, bardzo szczęśliwa... tak na prwde nie chciałam odchodzić,  jednak głupio mi było. W końcu, co ja dla niej znaczyłam? Przerwałam swoje rozmyślenia, uśmiechajac się z wdzięcznościa do Lil. W tem rozległo się wycie, wycie na  alarm, cała wataha ( razem ze mną zebrała się na placu wpatrując sie w czarną wilczyce o złotych oczach.

- Co jest Izis? - zapytał wilk o głębokich niebieskich oczach

- Scarllatto ze swoją bandą na szczycie góry dum-dum! - wrzasnęła 

- To co robimy?- zapytałam wychoddząc przed grupę

- A ty to kto? - zapytała nieufnie na mnie spoglądając

- Jestem Laira i z chęcią wam pomogę

Czarna wilczyca jeszcze raz spojrzała na mnie nieufnie po czym uśmiechnęła się łagodnie.

- A więc szykujmy sie do walki - rozporządziła najwidoczniej najwyższa rangą wilczyca zaraz po Mrocznym

< Izis dokończysz?>