Opowiadanie od Mrocznego

Wpojenie w mojej watasze? Tego się nie spodziewałem... Jak ja traz to wytłumaczę Malvinee?

NIE MOŻEMY WALCZYĆ! Jak coś mu się stanie... to Lily się zabije z żalu... wiem bo miałem do czynienia z wpojeniem... To przecieżokropne... to ich połączyło na zawsze. Szedłem prosto do Malvinee. Czułem jej zapach już, po wyjściu z lasu. Była w ogrodzie, analizowała plany z Difarhem.

Gdy mnie zobaczyła uśmiechnęła sie lekko, i widząc mój niepokuj zapytała:

- O co chodzi?

- Malvinee... musimy pogadać na osobności... - spojrzałem na Difa.

- Dif... daj nam chwilkę. 

Widziałem, że ona też była zmartwiona... Nikifor jeszcze nie wrócił... miała tyle problemów, a jaj ukochany zniknął. i wtdy pomyślalem o tym co zrobiłem! zostawilem moją kochaną Har... samą. \

Wściekłem się sam na siebie.

- No... to?

- Malvinee... my nie będziemy walczyć razem z tobą....  WRACAMY DO DOMU

- JAK TO? - syknęła wściekła - nie możesz mnie teraz zostawić!

- Wiem... ale muszę

- Dlaczego? NIE ZGADZAM SIĘ... ROZKAZUJĘ

- NIE MOŻESZ MI ROZKAZYWAĆ! - warknąłem na nią  - przepraszam - uspokoiłem się

- Nie.... nie zostawiaj nas - paplała - co jest takie ważne!? Mroczny błagam...

Chciałem powiedzieć... zostaniemy... wszystko będzie okej... Ale nie mogłem.

- Moja wataha... Jeśli będziemy walczyć..... no... Lily wpoiła sobie wilka z szkarłatów....

- Co mnie to obchodzi! To jeden wilk! Nikt jej nie każe walczyć!

- Nie obchodzi mnie w tej chwili twoje zdanie! Ona nie walczy, a jak My go skrzywdzimy to nam nigdy nie wybaczy! MOJA wataha jest dla mnie ważniejsza niż banda kocurów!

- Jak śmiale...

-Mam zamiar wrócić! Zostawiłem moją Har w potrzebie... pozwoliłem by urodziła beze mnie! Jak mogłem?! Wszystko zniszczyłem! A to przez te zapchlone kocury i CIEBIE! Nie będę walczyć ani moja wataha! Nigdy nie powinienem się tu zjawić...

- Mroczny... proszę - paplała

- Nie, za pół godziny będziemy w domu, a ty musisz sobie jakos poradzić!

- Odkochaj ją jakoś! Nie zostawiaj mnie, nie teraz! 

- Już zadecydowałem... przepraszam

I odszedłem nie patrząc w jej zapłakane oczy. Czułem się jak potwór.... 

Gdy dotarłem na teren obozowiska, wszyscy patrzyli na mnie z zaciekawieniem.

- Wracamy do domu!

Ciąg dalszy nastąpi